Binnenkijken bij de Schneiders

Een van de verrassingen op de longlist van de ECI Literatuurprijs dit jaar was Margot Vanderstraetens Mazzel tov, voor Nederlanders althans. Het boek, waarin Vanderstraeten schrijft over de periode waarin ze als werkstudente bijles gaf aan twee orthodox-joodse kinderen, is wel een groot succes in België – loop een willekeurige Antwerpse boekhandel in en je stuit al snel op een stapel Mazzel tovs. De hoge verkoopcijfers zijn niet verwonderlijk. Vanderstraeten heeft een prettige toon en weet je aandacht gedurende het hele boek vast te houden. Maar dat is niet de enige reden waarom haar verslag zo goed loopt; hoewel de joodse gemeenschap in Antwerpen heel zichtbaar is, is zij ook zeer gesloten. Niet-Joodse Belgen weten niets of weinig van hun (orthodox- )joodse buren en Vanderstraeten slaagt erin een tip van de sluier op te lichten.


The burden of sorrow

Morgen wordt de Man Booker Prize for Fiction, de bekendste prijs voor Engelstalige literatuur, uitgereikt. Onder de genomineerden dit jaar zijn Paul Auster (4321), Mohsin Hamid (Exit West) en Ali Smith (Autumn) maar Britse gokkers zetten massaal hun geld in op George Saunders en diens romandebuut Lincoln in the Bardo. Ik geef ze geen ongelijk. Saunders’ roman is buitengewoon fantasierijk én ontroerend.


Schrijven over dat waar je niet over schrijven kunt

Zeven jaar geleden is het dat Nicole Krauss’ laatste roman Great House verscheen. En nu is er dan eindelijk Forest Dark, een bomvolle ideeënroman over twee mensen die, elk op hun eigen manier, worstelen met het menselijk tekort. Krauss’ nieuwste is een indrukwekkende en ontroerende tour de force die maakt dat je haar direct vergeeft dat je er zo lang op hebt moeten wachten.


De kunst van het verdwijnen

‘Voor een man is eenzaamheid omgeven door heroïek en soevereiniteit, the lone ranger, de rebel, de pilaarheilige, Jezus Christus, maar wanneer een vrouw de gemeenschap de rug toekeert om de eenzaamheid op te zoeken, is er geen sprake van heldendom, opstand of autonomie. Een vrouw die zich niet aan de natuur conformeert, verraadt de wetten van het levensbehoud en het voortbestaan van de menselijke soort,’ schrijft Connie Palmen in de inleiding bij haar Boekenweekessay De zonde van de vrouw. In het geval van de vier vrouwen die Palmen als voorbeeld koos is het niet zozeer de samenleving die ze straft voor hun weigering om te doen wat een vrouw geacht wordt te doen, maar de vrouwen zelf.


De lange aanloop naar een schandaal

Swing Time, de vijfde, rijke roman van Zadie Smith, begint in een onbestemde flat. De telefoon rinkelt voortdurend maar de naamloze hoofdpersoon is geïnstrueerd onder geen beding op te nemen. Pas op de derde dag wordt het stil en laat de portier van het flatgebouw weten dat de journalisten niet langer in de ontvangsthal bivakkeren. Er is sprake van een schandaal, zo veel is duidelijk. Maar wat dat schandaal precies is en hoe het tot stand kwam, begrijpen we enkele honderden barstensvolle pagina’s later pas.